Posteado por: Catuxa Seoane en Obras, Novas 28-04-2008

O pasado sábado tivo lugar a entrega dos Premios AELG 2007 os gañadores foron Agustín Fernández Paz e Justo Beramendi, nas categorías de Libro infanto-xuvenil e Ensaio, respectivamente. 

A obra premiada de Fernández Paz  O único que queda é o amor, xa recibira o premio Xosé Neira Vilas ao Libro Infantil e Xuvenil do ano 2007, e a obra de Beramendi, na categoría de Ensaio, De provincia a nación. Historia do galeguismo político, tamen recibira hai dúas semanas o Premio á Obra Editorial do ano 2007, concedida pola Federación de Libreiros de Galicia.

Tamén foron premiados polos asociados da AELG Xosé Luís Méndez Ferrín (Mellor traxectoria xornalística), Iolanda Vilarchao (Tradución), Miguel Anxo Murado (Narrativa), Marica Campo (Poesía) e Millán Picouto (Teatro).

Nas Bibliotecas Municipais da Coruña, invitámosvos a desfrutar dalguna obra dos premiados e especialmente de:

O único que queda é o amor

Hai unha trama de fíos invisibles que une as vidas dos personaxes deste novo libro de relatos de Agustín Fernández Paz, ilustrado por Pablo Auladell: Diana, Sara, Pablo, Laura, Adrián… todos se namoran e descobren que o amor é un sentimento poderosísimo, capaz de transformalos por enteiro e facerlles a vida doutro xeito. Mais tamén experimentan a amargura do desamor, ou da ausencia, ou dos amores rotos. O amor en todas as súas variantes: desde o primeiro amor adolescente ata que se mantén máis alá da morte. Aínda sabendo isto, as persoas sempre buscamos na nosa vida ese sentimento tan necesario como o aire que respiramos, quizais porque intuímos que, como escribe Orhan Pamuk en Neve, “na vida o único que queda é o amor”. E sempre, os libros como compañeiros da aventura do amar. Un libro memorable.

De provincia a nacion

De Provincia a nación. Historia do galeguismo político é unha investigación sistemática da natureza e evolución dos movementos sociopolíticos de reivindicación de Galicia como suxeito político de seu dende as súas primeiras manifestacións individuais no século XVIII até a actualidade. O tratamento do provincialismo, do rexurdimento e do rexionalismo do século XIX, e máis aínda do nacionalismo galego do século XX, faise cunha profundidade sen precedentes. Para a análise acaída das diferentes dimensións –a ideolóxica, a social, a organizativa, a electoral– e das súas interrelacións, o autor incorpora conceptos e modelos analíticos propios que implican unha notable innovación metodolóxica no eido do estudo do nacionalismo. As maiores novidades neste sentido son a reconstrución das estruturas das ideoloxías, a caracterización das bases sociais e a técnica aplicada para desvelar e cuantificar a fraude electoral na Segunda República. Ademais, en paralelo coa historia central, vai trazando a da cuestión nacional en España, o que permite ter en conta a incidencia de factores extragalegos e comparar o galeguismo político cos seus análogos doutros territorios do Estado español. Isto unido á consideración da natureza e dos problemas maiores da sociedade galega de cada época, dá as claves para unha explicación convincente das causas do nacemento, persistencia, posibilidades e limitacións do nacionalismo galego. Xa que logo, este libro é unha contribución decisiva para coñecer e entender, por que Galicia ten hoxe unha personalidade política irreversiblemente diferenciada.

Posteado por: Enrique en Xeral, Estamos lendo 18-04-2008

La novela que nos proponemos leer, de unas 1000 páginas, fue "Premio Goncourt 2006" y el "Gran prix du roman de l´Académie francaise" de ese mismo año. Su autor, Jonathan Littell, es un judío nacido en New York en 1967. Desciende de una familia que emigró de Polonia a Estados Unidos a finales del siglo XIX. Gracias a este libro consigue la nacionalidad francesa por "su contribución a la brillantez de Francia". Actualmente reside en Barcelona con su esposa y dos hijas.

El autor es hijo de otro escritor, Robert Littell. Sus inquietudes le llevan a colaborar durante siete años con la ONG, Acción contra el hambre, particularmente en Bosnia Herzegobina, pero también en Chechenia, Afganistan, el Congo e incluso Moscú. En 2001 cesa en estas actividades y se dedica a escribir ésta, su primera novela. Basada en la segunda guerra mundial y concretamente en el frente del Este, narra las memorias imaginarias de un culto oficial alemán de las SS, Maximilian Aue, que participó activamente en los hechos que dieron lugar al Holocausto y otras atrocidades. 

El personaje, en los últimos años de existencia, no se siente arrepentido ni trata de justificar lo ocurrido. La  historia abarca toda la vida de este oficial, desde su niñez a su paso por el frente, los campos de exterminio y sus experiencias de todo tipo. Lo que se narra  se hace  desde el punto de vista del verdugo, no desde el de las victimas. Para Littell "cuando la forma se ve desde ésta óptica, la del ejecutor, los procesos son iguales para todo el mundo, tanto para los nazis, como para cualquier soldado de la nacionalidad que sea".

El título de la novela remite a "las Erinias, del mito de Orestes". Como aquellas que persiguen a los criminales hasta el final, también al personaje lo persiguen los cazanazis.

Probablemente una de las cosas más impactantes que nos debe dejar la lectura del libro, es que la cultura en si misma no nos ampara de poder cometer las mayores atrocidades. Los nazis no eran un grupo carente de cultura. Admiraban a los mejores compositores musicales del mundo, a los más grandes escritores y filósofos; a todos los que habían engrandecido el arte y saber humano, y aún así, fueron capaces de llevar a término atrocidades que aún hoy, con lo que después ha pasado en otros muchos lugares, no deja de impresionarnos y horrorizarnos. posiblemente por su planificación y sistemática ejecución, y la cercanía geográfica.  

Al final del libro esperamos añadir comentarios sobre su contenido, que parece no ha dejado indiferentes a personas de la talla de Jorge Semprún o Vargas LLosa.

Posteado por: Ivan en Xeral 17-04-2008

Santiago DC - 16:30 h.

Co xantar ainda na gorxa e despois de despedidas italianas interminables (Como te envexo), póñome as alas de Hermes para achegarme á nova biblioteca compostelana “Ánxel Casal” na que vou visitar a  BDteca que esta chamada a ser o referente comiquil a nivel galego e nacional. A excusa de ir a Santiago é dobre, posto que ademáis de ver a Bdteca, dende hai uns meses as Bibliotecas Municipais estamos a participar na  “Mesa pola Banda Deseñada” convocada pola Xunta. Nela pretendemos sentar as bases da importancia dos cómics no noso sector. Pero aínda estou aquí, corre corre que non chegas.

Exposición BD

Biblioteca Pública Santiago Ánxel Casal – 17:00

Co xantar aínda na gorxa, a lingua de fora e o corazón saíndome do peito chego a enorme biblioteca sitúada no principio da rúa Xoan XIII. De repente alzanse ante min tres prantas que farían (de feito o fixeron) as delicias de calquer afeccioado á lectura. A miña paixón, e parte do meu traballo, me leva ao apartado de cómics que tanto a nivel de volumes (uns 3000) como de espacio, é todo privilexiado dentro da biblioteca. Notase que o director desta, Daniel Buján, é un gran amante e coleccionista de cómis (moitas das cousas que alí atopas son imposible de conseguir). A biblioteca conta tamén con varios expositores e asentos nos que sentarte aconsultar calquer obra, ou facer os teus pinitos no mundo da historieta. Todo isto cunha exposición sobre a Banda Deseñada (feita pola xente de culturagalega.org) cun apartado especial sobre á BD galega, como telón de fondo. Visitada a biblioteca quedanos a reunión, temos que tratar varios temas de interese para levar ao Saló de Cómics de Barcelona

Biblioteca Pública de Santiago Ánxel Casal – 19:00

A memoria das arboresCo xantar ben asentado, descansado (só fisicamente) e despedíndome dos meus compañeiros, algo chama a miña atención na sala de exposicións. Trátase de “O álbum galego: 25 miradas para unha década (1997-2007)” unha exposición que podedes visitar ata o día 11 de Maio, que consta de 25 ilustracións orixinais enmarcadas en paneis independentes acompañadas por un exemplar de cada libro para o que foron creadas. "Puag, que noxo", de Fina Casalderrey e Xan López; "O coelliño branco", de Xosé Ballesteros e Óscar Villán; "A memoria das árbores", de Xosé A. Neira Cruz e Kiko Dasilva; "Paxaros de papel", de Marilar Aleixandre e Lázaro Enríquez; "Bolboretas", de Xabier P. Docampo e Xosé Cobas; "Chocolata", de Marisa Núñez e Helga Bansch, e "Tres desexos", de Eva Mejuto e Gabriel Pacheco… son só algúns dos títulos que te podes encontrar nesta mostra, coordinada por Helena Torres, que chegou a Santiago logo de exhibirse en Pontevedra na última edición do Salón do Libro Infantil e Xuvenil. A partires do día 11 de Maio partirá para Lisboa, para o Congreso do IBBY, en Copenhague, e, xa para o 2009, para Múnic e maila Feira Internacional do Libro Infantil e Xuvenil de Boloña.
 
Dez anos de ilustración galega 
 
Sen dúbida é unha maneira interesante de achegarse aos novos (ou non tanto) ilustradores galegos que xurdiron na última década. Ademáis de poder comparar as ilustracións, collages e reproduccións orixinais que moitas veces non teñen nada que ver co resultado final.

Ti, que amas a lectura, non o podes perder. 

Posteado por: Catuxa Seoane en Obras, Novas 15-04-2008

Xa foron nomeados os finalistas do prestixioso Premio Arcebispo Juan de San Clemente, na que este ano será a sua XIV edición. O gañadores en potencia son:

Mentres a herba medra  Así nacen as baleas Cardume

En castelan:

La muerte lenta de Luciana B   Crematorio  Hoy Jupiter

Novela extranxeira:

  • Terrorista / John Updike; traducción Lara Domínguez Araújo. — Vigo : Xerais, D.L. 2007
  • Zapatos italianos / Henning Mankell. — Barcelona : Tusquets, D.L. 2007
  • Arthur e George / Julian Barnes ; tradución do inglés de Xesús Fraga. — Cangas do Morrazo : Rinoceronte, D.L. 2006
Terrorista  Zapatos italianos  Arthur y George
Posteado por: Catuxa Seoane en Xeral 08-04-2008

Aficionados, hainos a todolos temas e curiosidades, para mostra, esta casa-libro, ou esta libro-casa, integramente en madeira:

  

Posteado por: Enrique en Xeral, Xa limos 03-04-2008

Cuando comencé a leer la novela que nos ocupa me dije "ya estamos con otra historia con niño". Tardé muy poco tiempo en darme cuenta de mi error. Efectivamente hay un "niño", pero es especial. Es de los que tienen que recibir una educación basada en "Necesidades especiales". Es un ser singular inmerso en nuestra rutinaria vida diaria.

Christopfer no es un niño inculto ni incapaz de razonar. Simplemente su visión del  mundo no es igual que la nuestra. Ambos convivimos inmersos en los mismos acontecimientos cotidianos, pero el análisis de los mismos no es parejo. La novela trata de eso, de nuestro mundo visto a través de la mente de un niño que precisa "necesidades especiales" en su educación. Le gusta aquello que es seguro, las matemáticas de forma especial. Tiene sus fobias, ¿quien no?. No soporta el color marrón ni el amarillo. Repele el contacto físico, pero cuida mimosamente de un hamster, Toby, que le hace sentirse responsable. No comprende la mentira. Su mejor soporte es la navaja del ejercito suizo que siempre lleva consigo.

La muerte de Wellington, el perro,  le conduce a nuevas fronteras. Decide descubrir quién y porqué lo mataron. Admirador de Sherlock Holmes, sus pesquisas le llevarán a cuestionar todo lo que le rodea, que en definitiva es el mundo de los adultos. Su no convencionalismo le ayudará en las pesquisas. Descubrirá cosas que pondrán patas arriba su ordenado y seguro mundo, entre ellas algunos secretos familiares de suma importancia para él.

 Mark Haddon tiene la habilidad de escribir la historia desde ese punto de vista de un niño de "necesidades especiales".El protagonista sufre una de las más severas formas de autismo, el síndrome de Asperger. Los que lo padecen tienen el impedimento de comunicarse de forma normal con otras personas. Haddon, mediante el relato de su novela, nos ayuda a comprender mejor lo que ellos ven y piensan. Lo que razonan de los hechos que les suceden y afectan de forma directa. Su aparente y real en ocasiones, aislamiento, es producto de tener  otra visión de las cosas. Comprenderlos es mejorar su vida y la nuestra. Es hacernos merecedores de llamarnos "humanos".  

La historia ha merecido la aprobación masiva de los lectores en todos los países donde se ha publicado. Tiene importantes premios, como el Whitbread y el de la Commonwealth al Mejor Primer Libro. Recientemente se ha traducido al gallego, si bien dicha traducción ha tenido cierta polémica al afirmar la editora que la traductora manipulaba el texto, realizando una "traducción sexista". (El País, 2-4-08, páginas de Galicia).